عوارض ایمپلنت فوری

یکی از شروط اصلی موفقیت ایمپلنت های دندانی، جوش خوردن ایمپلنت با استخوان فک است. در روش ایمپلنت فوری، این فرآیند ممکن است به دلیل فشار فوری به پایه ایمپلنت یا ضعف استخوان دچار مشکل شود.

در مواردی که ایمپلنت به خوبی در استخوان قرار نگیرد یا بیمار به دلایلی مانند مصرف دخانیات، دیابت کنترل نشده یا پوکی استخوان دچار مشکل باشد، جوش خوردن کامل اتفاق نمی افتد و در نتیجه، ایمپلنت لق شده و باید از استخوان فک خارج شود.

پزشک پیش از انجام ایمپلنت فوری، با استفاده از تصاویر CBCT و بررسی شرایط فک و بافت های اطراف، ارزیابی دقیقی انجام می دهد تا احتمال بروز این عارضه به حداقل برسد.

عوارض ناشی از واکنش های آلرژیک

اگرچه نادر است، اما برخی از بیماران ممکن است نسبت به فلزاتی مانند تیتانیوم یا آلیاژ هایی که در ساخت ایمپلنت استفاده می شود، حساسیت نشان دهند. این حساسیت ممکن است به صورت قرمزی لثه، خارش، تورم غیر معمول یا احساس سوزش در ناحیه کاشت ظاهر شود.

در موارد خاص، سیستم ایمنی بدن ایمپلنت را به عنوان یک جسم خارجی تشخیص داده و واکنش نشان می دهد که می تواند روند درمان را مختل کند. برای جلوگیری از این عارضه، بهتر است پیش از کاشت ایمپلنت، آزمایش های لازم برای بررسی آلرژی های فلزی انجام شود.

امروزه در صورت وجود حساسیت به تیتانیوم، امکان استفاده از ایمپلنت های زیرکونیا (سرامیکی) نیز وجود دارد که کاملا با بدن سازگاری بالایی دارند.

تأثیر مشکلات دهان و دندان بر ایمپلنت فوری

یکی از دلایل اصلی شکست در ایمپلنت های فوری، وجود مشکلات درمان نشده در ناحیه دهان و دندان است. بیماری های لثه مانند ژنژیویت یا پریودنتیت، پوسیدگی های عمیق، تحلیل استخوان فک، و عفونت های فعال می توانند به شدت بر روند درمان تأثیر بگذارند.در شرایط ایمپلنت فوری، اگر ناحیه موردنظر به درستی ضد عفونی نشده باشد یا استخوان به اندازه کافی حجم نداشته باشد، ایمپلنت نمی تواند به درستی با استخوان جوش بخورد. در چنین شرایطی، پزشک ابتدا باید درمان های پایه مانند جرم گیری، درمان لثه یا پیوند استخوان را انجام دهد و سپس نسبت به کاشت ایمپلنت اقدام کند.

در کلینیک رابین که با تجهیزات دیجیتال و تصویر ‌برداری پیشرفته کار می کند، این خطرات تا حد زیادی کاهش می یابد؛ چرا که پیش از درمان، کلیه عوامل خطر شناسایی و مدیریت می شوند.